Woord en Object

Bij § 150 van de Filosofische onderzoekingen, Wittgenstein nodigt ons uit om te overwegen drie verschillende concepten:

1. ; {"Wetende dat"};

2. ; and {"Weten hoe"}, en

3. . {"Te kunnen doen"}.

Wittgenstein stelt hun "grammatica" is "kennelijk nauw verwant." Wittgenstein heeft een neiging om naar voren gebracht 'stalking paarden "als een manier om zijn positie af te bakenen scherper. En vaak heeft hij niet te identificeren als de heuristische apparaten die ze zijn. Ik denk dat § 150 is een illustratie van. Dat wil zeggen, ik denk niet dat Wittgenstein in feite stelt ze "zijn" nauw verwant zijn, ook al is hun "grammatica" blijkbaar "" zou kunnen zijn.

Een mogelijke interpretatie van § 150 is:

4. 2 ↛ 3. Bijvoorbeeld, zoals Wittgenstein illustreert op § 148, zou men in staat zijn om het alfabet, of de tafel van vermenigvuldiging, nog niet in staat zijn om ze toe te passen reciteren.

5. 2 → 1. Weten hoe iets te doen is te weten een compilatie van proposities over wat het is een aan het doen is, of voornemens is te doen: de stappen die het succes omstandigheden, de praktische beperkingen, en soortgelijke factoren.

6. 2). 3 → (1 ⋀ 2). Daadwerkelijk in staat om iets te doen is een combinatie van 1 en 2, of, althans, elementen van 1 en 2.

Ik denk niet dat 4-6 waar zijn, en ik denk niet dat Wittgenstein doet, niet. In plaats van:

7. 2). 3 ↛ (1 ⋁ 2). Volbrengen een activiteit in de wereld niet met zich meebrengen 'weten hoe' of 'weten dat. " Wat dat betreft, is het niet met zich meebrengen "weten" helemaal niets.

8. 2 ↛ 1. Zelfs in die mate een weet "hoe" om iets te doen, dit niet betekent dat men de vele elementen geïdentificeerd op vijf sommen.

9. } ≠ { 2 _a , 2 _b , 2 _c … 2 _∞ } . {1 _a, een _b, een _c ... 1 _∞} {≠ 2 _a, 2 _b, 2 _c ... 2 _∞}. Weten alle ingrediënten of het propositionele elementen over een vaardigheid of een proces is niet hetzelfde als weten hoe dat te doen. Het omgekeerde is evenzeer waar.

Een mogelijk antwoord op negen is:

10. 2 ↛ } ; and {1 _a, een _b, een _c ... 1 _∞}, en

11. 2 → , ie , 2 occurs in a “referential context;” you don't need to know everything there might be to know about 1, in order to have 2. {1 _a, een _b, een _c}, dat wil zeggen, 2 vindt plaats in een 'referentiële context, "je hoeft niet alles te weten dat er wellicht te weten over een, om de twee te hebben.

Het eerste probleem dat ik heb met 6, 10 en 11 is dat ze "te cognitief." Zeker Tractatus-Wittgenstein zou instemmen met 6, 10 en 11, en ​​waarschijnlijk verder gaan (bijvoorbeeld, zou hij zeggen dat we hebben 'mentale representaties' van de stellingen). Maar ik denk dat dit is wat Filosofische onderzoekingen-Wittgenstein probeert te berispen.

Bijvoorbeeld, op § 68, Wittgenstein nodigt ons uit om te overwegen een partijtje tennis. Hoewel er "regels" veel aspecten van het zijn "niet gereguleerd." Bijvoorbeeld, er zijn geen "regels voor hoe hoog een gooit de bal in het tennis, of hoe hard." Ik denk dat wat hij probeert te zeggen is, de expert tennis speler speelt gewoon tennis. Ze doet een set van regels niet in gedachten hebben wanneer je dit doet. Ook doet ze nemen een propositionele houding tijdens het spelen (bijvoorbeeld "nu is het tijd om de bal over het net en tussen de lijnen"). Inderdaad, zou daarmee haar spel verstoren. In dit opzicht is de expert is in tegenstelling tot de beginner, die misschien inderdaad na, of proberen te volgen, een meer expliciete schema.

Het omgekeerde van lijkt dit ook waar. Dat wil zeggen, kan de deskundige niet in staat zijn uit te pakken, of articuleren, alle regels (of niet-regel "principes van het spel", of "factoren die van invloed play"), ze beschouwt. En er zouden velen van hen, bijvoorbeeld:

1. Van de bal de snelheid;

2. De snelheid van spin;

3. De hoogte;

4. De richting;

5. Zijn baan;

6. De verwachte punt van de landing;

7. De windsnelheid;

8. De temperatuur;

9. Haar positie op de baan;

10. De tractie wordt geboden door het oppervlak van de rechtbank;

11. Als ze voelde lenig en in staat om snel van het ene punt op het veld naar het andere;

12. De invloed van de zwaartekracht;

13. De geografische oriëntatie van de rechter ten opzichte van de zon;

14. Spectator afleiding;

15. etc.

Integendeel, zij neemt alleen deze factoren automatisch in haar spel.

Tennis kan een dom voorbeeld te zijn, want tenslotte, het is gewoon een spel. Ik denk dat een grotere punt van Wittgenstein is over hoe we "zijn in de wereld." Bij § 202, introduceert hij het concept van een "praktijk": "na te denken een is een regel te gehoorzamen is niet om te gehoorzamen een regel." Met andere woorden, we gaan over onze dagelijkse werkzaamheden, doet wat het ook is doen we. We zijn vertrouwd met de wereld, haar procedures en beperkingen, en we comport of conform ons aan hen. We hebben zeker niet "denken" over wat we aan het doen zijn (behalve in die zeldzame gevallen als we dat doen).

Wittgenstein's voorbeeld zou kunnen worden Aristoteles 'phronemos, die klakkeloos (niet-cognitief) van de wereld navigeert met een praktische kennis van zijn dynamische en moeiteloos reageert op zijn uitdagingen en prikkels. Denk aan alle elementen van de phronemos zou moeten opsommen, als het maken van een lijst zoals die begon ik te bouwen voor het spel van tennis. Het zou oneindig. En, kon niet worden gedaan, want het houdt geen rekening met "gezond verstand".

Dit leidt tot mijn tweede bezwaar tegen 10 en 11, dat is, wat zou de "relevantie criteria" voor, bestaande uit de set

{1 _a, een _b, een _c}

waarvan ik veronderstelde op 11? Dat wil zeggen, wat bijzonder "dat is" zou een te "weten," om te "weten hoe"? Als de selectiecriteria worden bepaald door de referentiële context, dan welke procedure of mechanisme gebruiken we om het te evalueren? En wat te denken van die criteria? Etc. etc. Ik denk dat het antwoord is, de hele onderneming is gebrekkig, en we doen niets doen als dit, helemaal. In plaats van, zoals Wittgenstein zegt in § 199, hebben we "master een techniek." Maar de techniek die we meester is niet zomaar een "taal", beter gezegd, het is de techniek van de 'praktijken. " Er is geen "mentale proces van inzicht," § 153.